Jeśli jesteś w Rio i chcesz zobaczyć coś poza plażą, to pojedź w góry i zobacz Petrópolis, letnią rezydencję brazylijskich cesarzy. Zawsze myślałam, że to dobry pomysł i w tym roku postanowiliśmy zrealizować ten plan.
Przylot do Rio
Do Brazylii w tym roku zawitaliśmy w październiku i wylądowaliśmy w Rio de Janeiro w niedzielę wieczorem. Tego dnia chcieliśmy tylko iść spać, bo wylot z Polski mieliśmy o 6.05 rano, a wstać musieliśmy już o 2.30, żeby być na lotnisku Chopina o 4.00. Zatem po trzynastu godzinach lotu (z przesiadką w Paryżu) marzyliśmy tylko, żeby porządnie odpocząć.
Zarezerwowałam hotel Linx Galeão przy lotnisku – ale nie na tyle blisko, żeby dojść pieszo. To znaczy w linii prostej daleko nie jest, ale trzeba przejść przez dwie trzypasmówki, a nie widziałam nigdzie w pobliżu przejścia dla pieszych. Na szczęście kursuje bezpłatny busik, którym w jakieś 5 minut dotarliśmy do hotelu. Sam hotel nie jest jakoś wielce wypasiony, ale dla człowieka, który pada z nóg wystarczy.
Następnego dnia po śniadaniu wróciliśmy na lotnisko, gdzie odebraliśmy samochód z wypożyczalni Movida i ruszyliśmy w góry. Nasz cel – Petrópolis.

Droga przez mgłę
Zanim jeszcze napiszę o samym mieście, to muszę wspomnieć o drodze z Rio do Petrópolis. Są tam płatne odcinki, ale nie to było powodem mojego zmartwienia – tylko mgła, która towarzyszyła nam przez większość czasu. Mgła gęsta jak mleko, czasem widoczność była ograniczona do kilku metrów. A tu jeszcze te kręte drogi, ostre zakręty, trasa pod górę i w dół. Kto jeździł autem w Brazylii to wie, jak tam się jeździ – szybko i tylko z grubsza kierując się przepisami.
Przez całą drogę miałam serce na ramieniu i to traumatyczne doświadczenie skłoniło mnie do lekkiej zmiany planów. Otóż wcześniej zakładałam, że po tym pierwszym dniu w Petrópolis wrócimy tu jeszcze – a to z tego powodu, że pierwsza wizyta wypadała w poniedziałek, gdy zamknięte były największe atrakcje. Pomyślałam, że tego dnia pospacerujemy sobie chłonąc klimat cesarskiego miasta, a wrócimy w środę, gdy już wszystko będzie otwarte. Ale po tej szaleńczej trasie przez zakręty we mgle pomyślałam: o nie, ja tu już nie wracam! I pojechaliśmy dalej do Doliny Kawy.
Gdzie jest ten cesarski klimat?
Wyobrażałam sobie Petrópolis jako miasto-ogród. Pełne zabytków, zieleni, budowli i pałacyków z czasów, gdy Brazylia była cesarstwem. Coś jak nasz Nałęczów. Tak to widziałam w myślach. Ale niestety Petrópolis ma niewiele z miasta-ogrodu, liczy ok. 300 tys. mieszkańców, czyli mniej więcej tyle co Białystok. Nie jest to mała mieścina. I to się czuje, spacerując po ulicach, które są głośne i pełne samochodów. Można zapomnieć o spacerze wśród zieleni i delektowaniu się historyczną atmosferą.
Zostawiliśmy auto na płatnym parkingu w centrum i jako że był poniedziałek, a w ten dzień tygodnia wszystko w Brazylii jest zamknięte (muzea, parki narodowe itd.), to poszliśmy zobaczyć te kilka miejsc, które były możliwe do odwiedzenia. A dodatkowo, idąc Avenidą Koeler podziwialiśmy XIX-wieczne rezydencje i neoklasycystyczne pałacyki, w których teraz mieszczą się szkoły, urzędy, różne instytucje oraz domy prywatne.
Najbardziej znane z tych pałacyków to dawny dom księżniczki Izabeli, a także pałac Rio Negro, który po upadku monarchii został letnią rezydencją prezydentów Brazylii.

Zabytki związane z rodziną cesarską
Petrópolis było letnią rezydencją Piotra II, ostatniego cesarza Brazylii (kraj przestał być cesarstwem w 1889 r. i stał się republiką). To tutaj rodzina cesarska szukała wytchnienia od upału, panującego w Rio de Janeiro, gdzie mieszkała na co dzień. Górski klimat pozwalał mieć nadzieję, że będzie nieco chłodniej. Ale ja nie zauważyłam szczególnego ochłodzenia – gdy wyszło słońce, było upalnie jak w Rio.
Najsłynniejszym miejscem, które znajduje się na wszystkich widoczkach z Petrópolis jest Muzeum Cesarskie (Museu Imperial). Majestatyczny różowy budynek, położony w dużym parku – nie weszliśmy nawet za bramę, bo była zamknięta. Najbardziej żałuję, że nie udało się zwiedzić właśnie tego miejsca, bo to jednak symbol miasta. I właśnie dlatego chciałam tu wrócić innego dnia, ale górska droga wybiła mi ten pomysł z głowy, chociaż Marek oczywiście chciał jechać 🙂 Ze względu na drogę, a nie muzeum.
Udaliśmy się wobec tego do Katedry św. Piotra z Alkantary (Catedral de São Pedro de Alcântara), gdzie pochowany jest cesarz Piotr II, jego żona Teresa Krystyna (od jej imienia pochodzi kolejne miasto na naszej trasie: Teresópolis) oraz ich córka księżniczka Izabela, która w 1888 r. podpisała dekret znoszący niewolnictwo w Brazylii. Rodzina cesarska spoczywa w sarkofagach w bocznej nawie Katedry, za kratą i nie można podejść blisko, ale cośtam przez te kraty widać.

Inne zabytki
Z wartych wzmianki miejsc niezwiązanych z brazylijską monarchią trzeba wymienić dom zaprojektowany przez brazylijskiego pioniera lotnictwa Alberto Santos – Dumonta (Casa de Santos Dumont). Jego imieniem zostało nazwane krajowe lotnisko w Rio de Janeiro.
Zobaczyliśmy też kryształowy gmach Palácio de Cristal – ciekawostką jest to, że elementy tej budowli sprowadzano z Francji, a całość była prezentem dla księżniczki Izabeli. Bez tych informacji, budynek nie wygląda na coś wyjątkowego, stoi na niewielkim skwerze, a w środku akurat była jakaś skromna wystawa.
Poza centrum miasta leży Palácio Quitandinha, otwarte w 1944 r. najbardziej luksusowe wówczas kasyno w Ameryce Łacińskiej. Jednak już dwa lata później hazard został w Brazylii zakazany i to by było na tyle jeśli chodzi o kasyno. Dzisiaj jest to centrum kulturalne, które gości różne wydarzenia.
Podsumowanie
Czy Petrópolis jest warte odwiedzenia? Tak, ale przy okazji lub w ramach jednodniowej wycieczki z Rio (to tylko ok. 1,5 godziny drogi). Albo jeśli ktoś wyjątkowo interesuje się historią Brazylii, zwłaszcza czasem panowania Piotra II. Ja chętnie wróciłabym do Petrópolis, żeby zobaczyć Museu Imperial, bo dla mnie ono właśnie jest symbolem miasta.
